منا یاد بومیه ناگه  مه  یارون     بنالوم  از  فراق  و  درد  و  هجرون

بنالوم مثل بلبل تا سحرگون      که بی گل من کنوم شیون ز هجرون

ترا یاده او شب فصل بهارون؟     زمین  غره  بکرد  ناله  مه  یارون

بکردن کوچ چره اوکس و کارون    بقربون  قده  تمومه   مارون  

بدای پیچ زلزله خشتون هزارون   بشکسته سر و دس تخته تلارون

کوکو تی تی زنه  ناله  فراوون        آسمون گریه  داره نه  که  وارون

ببه   آواز   بلبل  از  دیارون         سوت و کوره چره روخون کنارون

ز باغون خشک ببان دارون فراوون  ببه ویرون تمومه کشته زارون

کشاورزون بموردن کو اوراقون     کسی نیشتای کنه آباد بجارون

ببه پربار محصول میوه باغون     نخوردن دلخوشی مردم انارون

همه بون لخت و عریون زیر وارون   نبه تن پوش ببه غسال یرافوون

امون  از  آخرین  شو  بهارون      کشه روزی منا این درد هجرون

مزارسسون بیه آباد بهارون       بکاشتوم گل هزارون با دل و جون

بکرد فانی وصیت زار و نالون      به وقت دفن برین بورن مه بالوون

نشینن دور مه خاک شاد و خندون  بشام راحت ببام از زجر دورون

بومام تنها بشام عینه غریبون     دو روز عمر ببن با هم رفیقون   

سید نعمت اله خالقی (فانی)